در شرایطی که خرید خانه برای بسیاری از شهروندان تهرانی به آرزویی دور از دسترس تبدیل شده، شهرداری تهران از آغاز عرضه آزمایشی «خانهریز» خبر داده است؛ طرحی که قرار است امکان سرمایهگذاری خرد در بازار مسکن را فراهم کند و شهروندان بتوانند حتی به اندازه چند سانتیمتر از یک ملک مشخص سهم بخرند.
به گزارش صدای مهندس و به نقل از فارس، با افزایش شدید قیمت مسکن در تهران و کاهش توان خرید خانوارها، شهرداری تهران طرح تازهای را برای ورود سرمایههای خرد به بازار ملک دنبال میکند. بر اساس اعلام نوید خاصهباف، مدیرعامل سازمان سرمایهگذاری و مشارکتهای مردمی شهرداری تهران، عرضه آزمایشی طرح «خانهریز» آغاز شده و قرار است از ماه جاری این فرایند بهصورت گسترده از طریق سامانه «شهرزاد» اجرایی شود.
این طرح از سال گذشته با عنوان عرضه خانه بهصورت «صدم متری» مطرح شد و هدف آن، تبدیل سرمایههای کوچک شهروندان به مشارکت در داراییهای ملکی اعلام شده است. در قالب این مدل، افراد میتوانند حداقل معادل منافع یکصدم مترمربع از یک ملک مشخص را خریداری کنند. به بیان دیگر، خریدار الزاماً مالک یک واحد کامل نمیشود، بلکه سهمی خرد از منافع یک ملک را در اختیار میگیرد.
طبق توضیحات ارائهشده، قیمت «خانهریز» بر اساس میانگین ارزش کل ملک تعیین میشود و شهروندان میتوانند از چند سانتیمتر تا کل یک واحد را خریداری کنند. خاصهباف گفته است قیمتگذاری این املاک توسط کارشناس رسمی و در روز تحویل ملک انجام شده و سپس از طریق مزایده عرضه میشود. به این ترتیب، «خانهریز» نوعی سرمایهگذاری سانتیمتری روی یک ملک مشخص به شمار میرود.
پیش از این نیز ایده فروش متری مسکن مطرح شده بود، اما تجربههای گذشته به نتیجه مشخصی نرسید و بخش زیادی از سرمایههای خرد مردم به بازارهایی مانند طلا و ارز منتقل شد. حالا شهرداری تهران امیدوار است با طراحی سازوکاری تازه، بخشی از این سرمایهها را به سمت بازار مولد مسکن هدایت کند.
با این حال، نگاه کارشناسان به این طرح یکسان نیست. هدی کلانتری، کارشناس مسکن، معتقد است مسکن بیش از آنکه کالایی سرمایهای باشد، ماهیتی مصرفی دارد و سیاستگذاریها باید به سمت خانهدار شدن کامل شهروندان حرکت کند، نه صرفاً مالکیت سهمهای خرد.
در مقابل، امیر رستمیان، کارشناس مسکن، با اشاره به فاصله شدید میان درآمد خانوارها و قیمت مسکن میگوید وقتی خرید یک خانه برای یک کارمند ممکن است حدود ۱۰۰ سال زمان ببرد، هدایت سرمایههای اندک به بازار مسکن میتواند راهی برای حفظ ارزش دارایی و حرکت تدریجی به سمت مالکیت باشد.
به گفته برخی کارشناسان، در شرایط تورم شدید مسکن، ورود پولهای خرد به این بازار، حتی در حد خرید یک متر یا کمتر، میتواند راهی برای جلوگیری از عقبماندن کامل خانوارها از رشد قیمت ملک باشد. البته موفقیت این طرح به شرطی ممکن است که امکان خرید و فروش شفاف سهمها فراهم شود و افراد بتوانند هر زمان که نیاز داشتند، سهم خود را با قیمت روز واگذار کنند.
در نهایت، طرح «خانهریز» اگرچه نمیتواند بهتنهایی مسئله خانهدار شدن تهرانیها را حل کند، اما میتواند بهعنوان مدلی تازه برای مشارکت خرد در بازار مسکن مورد توجه قرار گیرد؛ مدلی که موفقیت آن به شفافیت، نقدشوندگی و اعتماد عمومی وابسته است.
به گزارش صدای مهندس و به نقل از فارس، با افزایش شدید قیمت مسکن در تهران و کاهش توان خرید خانوارها، شهرداری تهران طرح تازهای را برای ورود سرمایههای خرد به بازار ملک دنبال میکند. بر اساس اعلام نوید خاصهباف، مدیرعامل سازمان سرمایهگذاری و مشارکتهای مردمی شهرداری تهران، عرضه آزمایشی طرح «خانهریز» آغاز شده و قرار است از ماه جاری این فرایند بهصورت گسترده از طریق سامانه «شهرزاد» اجرایی شود.
این طرح از سال گذشته با عنوان عرضه خانه بهصورت «صدم متری» مطرح شد و هدف آن، تبدیل سرمایههای کوچک شهروندان به مشارکت در داراییهای ملکی اعلام شده است. در قالب این مدل، افراد میتوانند حداقل معادل منافع یکصدم مترمربع از یک ملک مشخص را خریداری کنند. به بیان دیگر، خریدار الزاماً مالک یک واحد کامل نمیشود، بلکه سهمی خرد از منافع یک ملک را در اختیار میگیرد.
طبق توضیحات ارائهشده، قیمت «خانهریز» بر اساس میانگین ارزش کل ملک تعیین میشود و شهروندان میتوانند از چند سانتیمتر تا کل یک واحد را خریداری کنند. خاصهباف گفته است قیمتگذاری این املاک توسط کارشناس رسمی و در روز تحویل ملک انجام شده و سپس از طریق مزایده عرضه میشود. به این ترتیب، «خانهریز» نوعی سرمایهگذاری سانتیمتری روی یک ملک مشخص به شمار میرود.
پیش از این نیز ایده فروش متری مسکن مطرح شده بود، اما تجربههای گذشته به نتیجه مشخصی نرسید و بخش زیادی از سرمایههای خرد مردم به بازارهایی مانند طلا و ارز منتقل شد. حالا شهرداری تهران امیدوار است با طراحی سازوکاری تازه، بخشی از این سرمایهها را به سمت بازار مولد مسکن هدایت کند.
با این حال، نگاه کارشناسان به این طرح یکسان نیست. هدی کلانتری، کارشناس مسکن، معتقد است مسکن بیش از آنکه کالایی سرمایهای باشد، ماهیتی مصرفی دارد و سیاستگذاریها باید به سمت خانهدار شدن کامل شهروندان حرکت کند، نه صرفاً مالکیت سهمهای خرد.
در مقابل، امیر رستمیان، کارشناس مسکن، با اشاره به فاصله شدید میان درآمد خانوارها و قیمت مسکن میگوید وقتی خرید یک خانه برای یک کارمند ممکن است حدود ۱۰۰ سال زمان ببرد، هدایت سرمایههای اندک به بازار مسکن میتواند راهی برای حفظ ارزش دارایی و حرکت تدریجی به سمت مالکیت باشد.
به گفته برخی کارشناسان، در شرایط تورم شدید مسکن، ورود پولهای خرد به این بازار، حتی در حد خرید یک متر یا کمتر، میتواند راهی برای جلوگیری از عقبماندن کامل خانوارها از رشد قیمت ملک باشد. البته موفقیت این طرح به شرطی ممکن است که امکان خرید و فروش شفاف سهمها فراهم شود و افراد بتوانند هر زمان که نیاز داشتند، سهم خود را با قیمت روز واگذار کنند.
در نهایت، طرح «خانهریز» اگرچه نمیتواند بهتنهایی مسئله خانهدار شدن تهرانیها را حل کند، اما میتواند بهعنوان مدلی تازه برای مشارکت خرد در بازار مسکن مورد توجه قرار گیرد؛ مدلی که موفقیت آن به شفافیت، نقدشوندگی و اعتماد عمومی وابسته است.
